Bydgoski Zespół Placówek
Opiekuńczo-Wychowawczych
Placówka Stolarska 2
Placówki
Stolarska 2

Pierwsze dni pobytu dziecka w placówce opiekuńczej są dla niego niezwykle ważne. Decydują się wtedy określone układy interpersonalne, kształtuje pozycja w grupie oraz warunki zaspakajania potrzeb dziecka, zwłaszcza społecznych ( np. bezpieczeństwa, uznania, akceptacji). To z kolei wpływa na aktywność i motywację do pozytywnych i oczekiwanych społecznie zachowań. Adaptacja do warunków placówki rzadko odbywa się w sposób prosty i bezkonfliktowy. Zwykle pojawiają się mniejsze lub większe trudności związane z funkcjonowaniem w nowym środowisku. Wyrazem tych trudności może być: pozostawanie na obrzeżu grupy, bierność i niezaradność, wzmożona konfliktowość, agresywność własna lub wrogie nastawienie ze strony kolegów, trudności szkolne, wychowawcze, konflikty w relacjach wychowanek &mdash: wychowawca, łamanie zasad regulaminu a nawet ucieczki i samowolne oddalenia.

Umieszczenie dziecka w placówce ma również znaczące indywidualne konsekwencje psychologiczne. Fakt ten uaktywnia z jednej strony często niepożądane mechanizmy obronne, z drugiej strony poddaje w wątpliwość dotychczas kształtowany obraz samego siebie, preferowanych wartości i własnej tożsamości. Dysonans wywołany tymi wątpliwościami jest na tyle głęboki, że brak lub niedostatek pomocy w jego zrozumieniu może wywoływać konflikt poznawczo-emocjonalny mający niewątpliwie negatywny wpływ na rozwój i kształtowanie się prawidłowej osobowości. Wychowankowie, którym poświęcono zbyt mało czasu na pokonanie stresu adaptacyjnego często w późniejszym okresie ujawniają cechy nieprzystosowania, nieumiejętności pozostawania w relacjach z innymi, wrogie nastawienie do otoczenia oraz poważne trudności z porządkowaniem własnych spraw osobistych.

Problemem stają się bariery komunikacyjne, integracyjne i dostosowawcze. Sytuacja taka wymaga zatem tworzenia możliwości do optymalnego przystosowania do warunków opieki instytucjonalnej, łagodnego przeżycia szoku emocjonalnego związanego ze zmianą środowiska oraz poprawy własnej, indywidualnej sytuacji psychologicznej w zakresie zachwianego poczucia bezpieczeństwa, bezradności, osamotnienia i odrzucenia.

Problem dotyczy zatem możliwości przystosowawczych zarówno w obszarze indywidualnych, osobistych trudności dzieci przyjmowanych do placówki, jak i w obszarze panujących już w placówce relacji i zależności społecznych.

Dobra adaptacja do warunków placówki determinuje późniejszy obraz dziecka, jego dostosowanie do wymagań, chęć współpracy, motywację do samodoskonalenia i samoakceptacji, poprawności funkcjonowania indywidualnego i społecznego, realizowania własnych możliwości i rozwoju osobistego.

«« « 1 2